Het Witte Raaf Effect


Wat kan de wereld groot zijn, op het moment dat je erachter komt hoe klein je zelf bent.
Wanneer je de horizon tot mijlen in de verte –en naar je gevoel ook mijlen ver in de toekomst- ziet liggen, kun je je afvragen hoe je daar ooit komen moet, wat je mag hopen en verwachten van datgene dat je gaat zien, als je er eenmaal gekomen bent.

De eerste poëtische regels van "Het Witte Raaf Effect"; een roman die verder gaat dan enkel over de liefde tussen een man en een vrouw. Foran en Rosita vormen gezamenlijk de rode draad binnen dit verhaal; ieder met een geheel andere visie, maar wel degelijk verbonden op een manier die hechter is dan zij zelf hadden verwacht.



Het hele verhaal lijkt al vertelt te zijn.
Als liefde op het eerste gezicht, of het voelen van de klik die nodig is om een goede vriendschap te doen ontstaan. Het is nu enkel heftiger. Misschien is de reden daarvan de eindeloze groene zee van eenzaamheid en de verbitterde pijn in hun hart. De schrale hoop met een blik op de horizon. Misschien is het de vlam van wit heet vuur dat door de wereld lijkt te knallen op het moment dat Rosita haar ogen opent en dit keer in de ogen van een jongen kijkt.
Het hele verhaal lijkt al vertelt te zijn.


"Het Witte Raaf Effect" speelt zich af in de verbintenis van de harten van Foran en Rosita.
De gebeurtenissen voltrekken zich voornamelijk in de psyche van de door het leven getekende hoofdrolspelers. 
Hoewel hun gedachten, gevoelens en emoties dikwijls een wereld van verschil met elkaar kennen, vormt de uitgebreid beschreven omgeving een fictief decor voor dezelfde geestelijke staat waarin zij verkeren. 
Binnen hun persoonlijke wereld van eenzaamheid, verdriet en spijt, komen zij elkaar onverwachts tegen en beseffen zij dat enkel de ander hen kan redden van de verwachte ondergang.



Alleen Foran was er om haar te kunnen horen. Hij schreeuwde niet terug, hij werd niet bang, noch verbaasd. Hij gebruikte enkel ieder moment dat er een woord over haar lippen kwam om haar te kunnen analyseren.
Rosita wilde niet geanalyseerd worden. Ze merkte niet aan de jongen dat hij hiermee bezig was, sterker nog, ze lette er totaal niet op wat hij wel of niet aan het doen was. Ze wilde weg. Ze wilde naar de horizon rennen tot ze voor de stekende bruine ogen niet meer zichtbaar was. 




De heuvels om hen heen zijn te wijds. Te groen, te effen. De lucht is te blauw en de wind is te zacht. Hier in deze groene zee bestaat geen doel. Voor hen gold het doel om eruit te komen, de uitweg te zoeken in het doolhof zonder paden. Misschien zelfs het doolhof zonder uitgang. Niets dat aan kan geven wanneer je in een kringetje loopt. Niets dat je de weg kan wijzen. Niets dat je de weg zou willen wijzen.


Verdwaald geraakt in hun wereld van enkel een stekend felle zon en een oneindig heuvellandschap, komen Foran en Rosita niemand anders tegen om hen de weg te wijzen of hen te steunen in hun zware tocht.
Uiteraard bestaat dit landschap niet; niet hier, en niet in hun wereld.
Waar deze twee personages wonen, of waar zij hun dagen feitelijk mee door kwamen, wordt niet verteld.
Het doet er ook niet toe; een gevoel, gedachte of emotie kan immers vele malen sterker en overheersend zijn dan het dagelijks leven is.

"Het Witte Raaf Effect" bevat de overtuiging van de waarheid achter een speciale band tussen twee mensen.
Een band die vele niveaus hoger ligt dan een band binnen het dagelijks leven komen kan.
Het gaat om de klik die je voelt, wanneer je elkaar diep van binnen tegen komt. In je eigen, persoonlijke wereld van je hart. Die plek waar ogenschijnlijk niemand anders bij kan; waar je alleen rond zwerft en zelfs niet verwacht ooit iemand tegen te zullen komen.
Tot de dag dat dit gebeurd.

Kijk eens, daar boven?
De witte raaf, die ieder van ons volgen zal.
Geen levenspad te zwaar, bij dit innerlijk weten, dat de tocht zoet maakt.
Maar niet iedereen van ons, haalt het tot het eind.
De sterren zijn onze dierbaren, die wij altijd zullen missen.
Juist in de donkerste nachten van onze tocht, zien wij echter dat ze bij ons zijn.
Vergeet nooit hoe je de witte raaf bereiken zal, door hem te blijven volgen.
Het zit ‘m immers niet in het zien, maar in het geloven dat jou waarheid je naar je levensdoel zal leiden.
Laat je leiden door je hart...
Het fluistert, dus luister daar goed naar...

Deze poëtisch geschreven psychologische roman is door mij geschreven in mijn 14e levensjaar.
Met hier en daar vreemde zinspelingen maar des te meer waarheid, liggende tussen de regels, is dit boek te gebruiken als fijn tijdverdrijf.
Het is daarom ook op vriendelijk verzoek te bemachtigen.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen